გარდიანი: ‘თუ გაგეცინა, როდესაც 50 სენთი გაკოტრებულად გამოცხადეს, მაშინ შენ ვერ აღიქვამ ჰიპ-ჰოპს!’

ოდესაც ისეთი მაღალი დონის ანაგრიშის მქონე რეპერი, როგორიც არის 50 Cent დეკლარირებული ხდება ბანკროტად, შენ შეგიძლია ძალაუფლება მოიპოვო პატარა რასაზე, მათი წარუმატებლობის გამო. Twitter-ზე დაწერილი ხუმრობები – ნამდვილად– "წონიანია", და Curtis Jackson-სკენ მიმართულ ხუმრობების ნაირსახეობით, მას ახალი იდენტობა შეეძინა, და როცა სხვები ხუმრობების მოფიქრებისთვის შრომობდნენ  EU-მ ის ვალის სიმძიმისგან გაანთავისუფლა. გაზეთებმა მის სურათები დაბეჭდეს, სადაც ის ოქროს ძვირფასეულობითაა წარმოჩენილი, წაწერილი რჩევით, რომ ვიზიტი გაეკეთებინა უახლოეს ფულის გადამცვლელ ფილიალში. ძალიან ცოტა იყო კარგის-მსურველი და კიდევ იყო ხალხი  ორგანიზებული  მოხალისეები, რომ ემართათ “a mile for Fiddy”.

სახეზეა, რომ ეს ტრიუმფალური აღნიშვნა ამ უიღბლობის ძალიან გასაკვირია. რეგრესმა მოიტანა მოსამართლის ბრძანება ჯექსონს გადაეხადა $5 მილიონი პირადული მასალის მითვისებისთვის, რაც გამოვლენილი იყოს უგემოვნოდ და იუმორის დეფიციტით გამოქვეყნებულ სექსუალური ჩანაწერით. 50 Cent უფრო ფართოა, ვიდრე ცხოვრების შემოთავაზებები –ეს მოიცავს უზარმაზარ რეპ კარიერას (2003 წლის ალბომი Get Rich or Die Tryin’ გაიყიდა 12 მილიონზე მეტი  ასლი მარტო ამ წელს), მაღალ-პროფილიანი ბიზნეს საწარმოები (მისმა  ფსონმა ვიტამინიზირებულ წყალში  ამბობენ, რომ მოუტანა მას $100 მილიონი), უთანხმოება სხვა რეპ ვარსკვლავებთან , როგორებიც არიან The Game და Rick Ross, და მსახიობობა  acting (მან ითამაშა მწვრთნელის როლი  ახლ ფილმ  Jake Gyllenhaalfilm Southpaw-ში) –ამ ყველაფრის შეჯამება კი ის არის, რომ კომენტატორები მას საყვედურობენ ზედმეტი ამპარტავნებისთვის, როდესაც მან დაჯახება მოახდინა გზაში.

რატომ უყვარს ან სძულს 50 Cent ხალხს ასე ძალიან? შესაძლოა იგივე მიზეზის გამო, რატომაც ისინი დასცინიან Diddy-ს, თავს ესხმიან Kanye West ან სიამოვნებთ აღმასვლა და დაცემა Lil Wayne-ს: ისინი უბრალოდ ვერ აღიქვამენ hip-hop-ის გონებას. თუ შენ გინდა, რომ ვიყოთ მარტივები, შეგიძლია, რომ ეს რასიზმად აღიქვა. ეს ხალხი სიამოვნებას ღებულობენ შავი კაცის დაცემით, რომელიც მოდის არსაიდან და მისი ფრთები იწვის იკარუსივით. მათ უნდათ, რომ ის დაუბრუნდეს თავის ადგილს. და უეჭველია, რომ ზოგი ასეთი მიმართულებით ფიქრობს, მაგრამ ხალხის უმრავლესობას, რომელთაც სულს უთბობს 50 Cent-ის “დაცემა” არ არის ნამდვილი რასიზმი, ისინი უბრალოდ ვერ ხვდებიან, რა ამოძრავებს მას და ბევრ რეპერს, რომელბიც მეწარმეები გახდნენ მის მსგავსად.

პრივილეგირებულობა მცირე ზომით, ისინი ამას ხედავენ იდენტურობად მუსიკაში და მათ არც უფიქრიათ, რომ კომერციულად წარმატებული რეპერები უზრუნველყოფენ მას. მათი ხედვით ისინი მუდამ ჩქარობენ კლუბებისკენ და საზოგადოებისკენ, იმის მაგივრად რომ შექმნან რთული ნედლეული, რომლის შეფასებაც მხოლოდ მცოდნეებს შეუძლიათ. და ისინი არ ქმნიან ჰით-რიქორდებს, ისინი ატარებენ ძვირფასეულობას და   არიან ქედმაღალნი ამის გამო. არ შეუძლიათ რეალურობის შემოწმება?

რა თქმა უნდა ყველა ვინც გაიზარდა ჰიპ-ჰოპთან ერთად გეტყვით, რომ ეს თანასწორია წყევლის. (დიდი მაშტაბით) თეთრ კრიტიკოსებს და კომენტატორებს ყოველთვის უყვართ მოგვიყვნენ რა უნდა იყოს "ნამდვილი" ჰიპ-ჰოპი: ის უნდა იყოს გონივრული, მრისხანე, პოლიტიკური და, უთქმელადაც საჭიროა იყოს მეგობრული ლიბერალებისადმი. მაგრამ რაც შეეხება "აქტუალურ" ჰიპ-ჰოპს? აქ მასალა(ფართო მაშტაბით) არის შავი ხალხი ხომ, რომელებიც ყიდულობენ მათ მილიონებს, მასალას რომელსაც ისინი ცეკვავენ და უსმენენ? მასალა როგორებიცაა 50 Cent, Diddy, Kanye, Young Thug, Future, 2 Chainz არა? ნამდვილი ჰიპ-ჰოპის ვარსკვლავები გამოიყურებიან, როგორც მხიარულ სადღესასწაულო ფიგურებად ამ კრიტიკისთვის, იმის ნაცვლად რაც ისინი არიან: ნამდვილი ლიდერები, ისევ მოუსვენარი გამჭრიახი მუსიკალური ფორმის.

Hip-hop-ის ფესვები მოდის სულმდაბალი, ნარკოტიკებით დანგრეული სიღარიბიდან, რომლის გეოგრაფიული მდებარეობა იყო ნიუ-იორკის სამხრეთ ბრონქსი, გვანდელი 1970-იანები, რაც არ არის მხოლოდ ისტორიული ფაქტი, აქ ჩამოყალიბდა ამ ყველაფრის მსოფლმხედველობა. რასაც ბევრი ცილისმწამებელი ვერ შეიცნობს არის ის რომ ამ მილიონერ რეპერებს ინსტიქტურად სძულთ გაზრდა ასეთ მსოფლიოში – უმამობა, კრეკი კოკაინი, რასობრივი შეზღუდვები და თაღლითობა გადარჩენისთვის. ეს არის hip-hop-ის კლიშე, პირველ ორ რამეს რასაც რეპერები ყიდულობენ, როდესაც ისინი ღებულობენ რიკორდ კონტრაქტს არის ოქროს ჯაჭვი და სახლს თავიანთი დედისთვის. რაც ასევე ჭკუის სასწავლია – პირველი ის, რომ უნდა აჩვენო შენ მაინც გამოგივიდა და წახვედი უთანასწორობის წინააღმდეგ, მეორე შენ დაასაჩუქრე და დაიცავი შენი ცხოვრების გასაღები-ფიგურა.

50 Cent-ის  შემთხვევაში, მას არ შეძლო სახლი ეყიდა დედისთვის – ის მოკლეს, როცა 50 ჯერ კიდევ ბიჭი იყო მკაცრ ნიუ-იორკულ სამეზობლოში, სამხრეთ ჯამაიკა ქუინსში და მამა არსოდეს უნახია. იზრდებოდა 9 სხვა ბავშვთან ერთად ბებიის მიერ, ის ყიდიდა ქრეკს ქუჩებში 12 წლის ასაკისთვის, ატარებდა იარაღს 15 წლის ასაკისთვის. მისი დამრიგებელი, რომ არ ყოფლიყო Run DMC-ის Jam Master Jay, ალბათ დაიღუპებოდა ამ სინამდვილით სავსე ქუჩებში. როცა რეპ კარიერა გაძლევს თავისუფლების პირობას, ასეთი ცხოვრებისგან, შენ მას ეჭიდები და ქმნი მისგან ყველაფერს იმდენად სწრაფად, რამდენადაც ეს შენ შეგიძლია. ყველაფრის შემდეგ, რეპი არ არის ქანთრის სტილის მუსიკა მოხუცი კაცებისთვის.

ფული და წარმატება მნიშვნელოვანია შავი ამერიკელი რეპერებისთვის, რადგან არც თუ ისე დიდი ხნის წინ, ისინი წარმოადგენდნენ მეორე-კლასის მოქალაქეებს და როგორც ახლანდელი ღონისძიებები აჩვენებენ, რომლებიც ჩატარდა რადიო-სადგურ Ferguson-ში და Charleston-ში, ცხოვრება ახალგაზრდა შავი კაცებისთვის შეიძლება იყოს ხან მოკლე და სასტიკი.  50 Cent-სთვის და მისი თაობისთვის, Get Rich or Die Tryin’(გახდი მიდადრი ან მოკვდი მცდელობაში) არ არის მხოლოდ ალბომის სათაური, ეს არის დაბადებიდან თანდაყოლილი მანტრა, რომ უნდა იბრძოლო. ხალხი, რომელიც Twitter-ზე ენამახვილი ნათქვამების წერითაა დაკავებული ამას უბრალოდ ვერ გაიგებს.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Optionally add an image (JPEG only)